ในเมืองใหญ่แห่งนี้
ใครว่าไร้ ซึ่งเงา ธรรมชาติ
ใครว่าขาด ซึ่งสิ่ง บริสุทธิ์
เสียงแผดร้อง ที่เงียบงัน
เสียงตักเตือน ที่ก้องอยู่แนบจิต
แค่เพียงตอบรับ ปรับเป็นสำนึก
...
สดับ ...
กันที่ไหน
คิดแต่เรื่อง ...
ของตัว
รถมันก็คือเหล็ก
ถลุงมันออกมาสิ
ถลุงมันออกมาอีก
น้ำมันก็ของ
ธรรมชาติ
เจาะมันเข้าไปอีกสิ
แทงมันลงไปเลย
ให้ลึกให้ล้ำ ให้สาแก่ใจ
มนุษย์ ...
ฉันปล่อยให้พวกแกทำฉันมานานมาก
นานพอกับเวลาแห่งสำนึก ที่ฉันมอบให้พวกแกเป็นโอกาส
... จบลง ...
อีกไม่นาน
ฉันจะเอาคืนพวกแกให้เจ็บ
เจ็บกว่าที่ฉันปวด
รวดร้าวกว่าที่ฉันเคยแหลกราญ
พวกแกต้องทรมานยาวนาน
อสงไขย
ยังน้อยไป ...
Short-Note
ผิดนักหรือไง
ที่ฉัน ...
พ่ายแพ้
ยิ้มทำไม ...
............................
ของเหลวแห่งความเศร้า
ลาดหลั่นลง
จากดวงตา ...
เสียงหัวเราะ
เย้ยหยัน
ยิ้มทำไม ...
ฉันมันเลวนักหรือไง
ที่ฉันอ่อนแอกว่า
พวกแก ...
สักวัน
ฉันจะปีนขึ้นไปหาพวกแก
เหยียบหัวพวกแก
และจะกระโดดหลาวเข้าไปในหัวใจดำมืดของพวกแก
กระชากและกัดกินความบัดซบ
ในจิตใจดวงนั้น
ที่มันอคติ
ต่อคนอ่อนแอ
อย่างฉัน ...
... พยายาม ...
ความพ่ายแพ้ในครั้งนี้
คือที่สุด
แต่ยัง ...
ไม่สิ้นสุด
ฉันมั่นใจ
สักวัน ฉันจะครอบครอง
ความเข้มแข็ง
ไว้เป็น
ของตัว ...
กล้าประกาศ
ฉันไม่อาย
เธอก็จง ...
อย่าอาย ...
ความอ่อนแอที่ปรากฏโฉมในวันนี้
งดงาม
ยิ่งนัก ...
มันร้องบอกให้รู้ว่า
ต่อจากนี้ไป
เราจะยัง ...
เข้มแข็ง
ขึ้นได้อีก ...
สามีนั่งอ่านหนังสือพิมพ์
ภรรยากำลังกวาดบ้าน
สามีนึกในใจ " ผู้หญิงคนนี้ยิ้มให้ฉันครั้งล่าสุดเมื่อไหร่กันนะ "
ภรรยานึกในใจ " ฉันจำอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ไม่ได้จริง ๆ "
...
แล้วทั้งสองก็เข้านอน
หันหลังให้กัน โดยมีหมอนข้างวางกางกั้น
แบ่งกลางความน่าเศร้า
ได้อย่างสมมาตร
หามีที่ติ
ไม่ ...
