โลกนี้น่ะ

แกนไส้ของมันเป็นสีดำบริสุทธิ์

ที่ถูกฉาบไว้ด้วยสีขาวบริสุทธิ์เช่นกัน

มันทั้งคู่บริสุทธิ์

แต่เป็นความบริสุทธิ์ ที่ตรงข้ามกันอย่างสุดขั้ว

ความดีกับความชั่ว กำลังวิ่งคู่ขนานผ่านตัวพวกเราไป

ทุกวินาที

ทุกลมหายใจ



และถ้าเราบังเอิญมองเห็น

เราจะแยกแยะมันออกได้

ความเลวจะแวะหยุดแสยะยิ้มให้เรา

ส่วนความดีจะไพเราะ ร่าเริงอยู่รอบ ๆ ตัวเรา


มันทั้งคู่กำลังวิ่งผ่านตัวเราไป

ทุกวินาที

อย่างบริสุทธิ์ ...

ฉันไม่มีใครเลย

ที่นี่มันช่างเงียบเหงา

ว่างเปล่า

เดียวดาย




ใบหน้าเปื้อนยิ้มของฉัน

ที่เธอเห็นอยู่บ่อยครั้ง

นั้น ...

แท้จริงแล้ว ...

มันเป็นเพียงแค่หน้ากาก

ที่ใช้สะกัดกั้นน้ำตาของฉันไว้

ไม่ให้ไหลทะลัก

อาบล้น

หล่นลงบนโลก

ที่โหดร้าย




ใบนี้ ...

กว้างใหญ่กว่าท้องฟ้า มหาสมุทร

ความรักที่ฉัน

มีต่อเธอนั้น

มันยิ่งใหญ่ ...

ฉันจะเหยียบย่ำเธอ

จะเหยียดหยามเธอ

จะกรีดร้องบนตัวเธอ

จะถากถางหัวใจเธอ




... ตัวแทนความรักของฉัน ...




จะทำสิ่งเหล่านั้นกับเธอ

จะหึงหวงเธอ

จะริษยาเธอ

และฉัน ... จะเก็บเธอไว้ ...

ในดวงใจ

...ได้ยินใช่ไหม ...

เสียงแห่งแรงปรารถนาอันโหยหวน

กระทั่งพิศวาส ที่ส่องแสง เจิดจ้า

จงรับรู้ ..




และเมื่อรุ่งอรุณที่ไม่เคยหลับ

มาถึง ...




เธอช่วยตายลงไป

ด้วยน้ำมือของฉัน

จะได้ไหม ...




แสดงความรักต่อฉัน

ให้เกียรติฉัน

ให้ฉันได้สัมผัสเลือดหยดสุดท้ายของเธอ ...

เป็นคนแรก ...





ได้โปรด ...






อย่าหายใจรวยรินอยู่เลย ที่รัก ...





นี่คือการแสดงความรักของฉัน


จงหยุดหายใจเสียเถิด





เพื่อความสมบูรณ์แห่งรักนี้



ที่ฉันมี ...







ต่อเธอ ....