ในเมืองใหญ่แห่งนี้
ใครว่าไร้ ซึ่งเงา ธรรมชาติ
ใครว่าขาด ซึ่งสิ่ง บริสุทธิ์
เสียงแผดร้อง ที่เงียบงัน
เสียงตักเตือน ที่ก้องอยู่แนบจิต
แค่เพียงตอบรับ ปรับเป็นสำนึก
...
สดับ ...
กันที่ไหน
คิดแต่เรื่อง ...
ของตัว
รถมันก็คือเหล็ก
ถลุงมันออกมาสิ
ถลุงมันออกมาอีก
น้ำมันก็ของ
ธรรมชาติ
เจาะมันเข้าไปอีกสิ
แทงมันลงไปเลย
ให้ลึกให้ล้ำ ให้สาแก่ใจ
มนุษย์ ...
ฉันปล่อยให้พวกแกทำฉันมานานมาก
นานพอกับเวลาแห่งสำนึก ที่ฉันมอบให้พวกแกเป็นโอกาส
... จบลง ...
อีกไม่นาน
ฉันจะเอาคืนพวกแกให้เจ็บ
เจ็บกว่าที่ฉันปวด
รวดร้าวกว่าที่ฉันเคยแหลกราญ
พวกแกต้องทรมานยาวนาน
อสงไขย
ยังน้อยไป ...
