"เอี๊ยดดด ..."
พิษณุต้องหยุดรถกระทันหัน เนื่องจากมีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ข้างทาง ค่อนมากินช่องทางเดินรถของเขา
สถานที่เปลี่ยว ย่ำรุ่งเช่นนี้ ใครกันที่มาจอดรถไว้ คงจะเกิดปัญหาบางอย่าง พลันสายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวนางหนึ่ง กำลังนั่งอยู่ริมทางเท้า พิษณุจึงลดกระจกอีกด้านหนึ่งลง ...
"มีอะไรให้ช่วยไหมครับ"
"ค่ะ น้ำมันหมดค่ะ หนูต้องรีบไปทำงานด้วยค่ะพี่ ดูสิรถมอไซดันมาน้ำมันหมดเอาแถวนี้ได้"
"อ๋อ แถวนี้มีปั๊มน้ำมันนี่น้อง เดินไป อีกหน่อยทางถนนใหญ่ด้านโน้น สักกิโลนึงได้"
"ไกลจังเลยค่ะพี่" เธอพ้อ
พิษณุเห็นเธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว นึกสงสารที่ต้องมารถเสียอยู่แถวนี้ แถมปั๊มน้ำมันก็อยู่อีกไกล ครั้นจะให้เธอเดินไปเองก็อันตราย ในสถานที่เปลี่ยว ณ เวลาเช่นนี้
เขาตัดสินใจเดินลงจากรถเข้าไปหาหญิงสาว แล้วบอกเธอว่าจะช่วยดูอาการรถให้ เผื่อว่าไม่ใช่น้ำมันหมด
หลังจากตรวจดูสักพักก็พบว่าน้ำมันหมดจริงๆ
"น้ำมันหมดจริงด้วยน้อง"
"ค่ะ" หญิงสาวก้มหน้าขานรับ
"งั้น ... น้องเดินไปซื้อน้ำมันทาง .." ยังพูดไม่ทันจบหญิงสาวพูดขึ้นมาเสียงเหนื่อยๆ
"ช่วยหนูหน่อย พาหนูไปด้วย ...... ให้หนูไปด้วย..."
พิษณุรู้สึกสงสาร กว่าจะถึงปั๊มก็ไกล เวลานี้ถนนหนทางก็ยังมืด ปล่อยเธอไว้ตรงนี้คนเดียวก็ไม่ดี สุดท้ายจึงให้เธอขึ้นมาบนรถ และพาเธอไปซื้อน้ำมันยังปั๊มที่ว่า ที่คิดว่าใกล้ที่สุด
ระหว่างทางที่นั่งคู่กันไปนั้น พิษณุเพิ่งสังเกตว่าหล่อนเป็นผู้หญิงผมยาวหน้าตาดี ผิวพรรณเป็นอย่างผู้มีสกุล แต่ที่น่าตกใจคือ ที่ต้นคอของเธอ มีปานแดงขนาดใหญ่ครอบคลุมต้นคอซีกขวาลงมาถึงผิวบริเวณกระดูกไหปลาร้าอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่ต้นคอด้านซ้ายกลับขาวนวลผิดกันเป็นที่น่าสังเกต ถ้าใครได้เห็นคงตกใจกับปานแดงที่ต้นคอนี้อย่างแน่นอน เพราะมันมีสีแดงเข้ม และมีขนาดใหญ่มากจนน่ากลัว
ถึงปั๊มน้ำมัน พิษณุให้หญิงสาวนั่งรออยู่ในรถ ตนเองลงไปซื้อน้ำมัน เมื่อซื้อน้ำมันเสร็จจึงกลับขึ้นรถและขับออกจากปั๊ม ไปยังเส้นทางเก่าที่รถของเธอผู้นี้จอดอยู่
"พี่เป็นคนดี ..."
"ฮะ .. อะไรนะ" เขาซักหญิงสาวหลังจากได้ยินสิ่งที่เธอพูดไม่ถนัดนัก
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา ..
เขาฉงนเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถามต่อ
เห็นรถของเธอจอดอยู่ด้านหน้าไม่ไกลนัก พิษณุจอดรถเข้าเทียบใกล้มอเตอร์ไซค์ของหญิงสาว เพื่อให้เธอลงและจะบอกเธอว่าให้เติมน้ำมันเอง เพราะเขามีธุระต้องรีบไปจริงๆ แต่ครั้นถึงที่จอดแล้วหล่อนก็ยังนั่งเฉย ทำท่าเหมือนไม่ยอมลง
"พี่เป็นคนดี ... หนูอยู่กับพี่นะ หนูอยากอยู่กับพี่ ..."
พิษณุงงงวยเป็นอันมากกับคำพูดของเธอ ไม่รู้จะพูดอย่างไร ได้แต่ยิ้มรับและบอกว่าต้องไปแล้ว เพราะมีธุระจริงๆ เธอจึงก้าวลงจากรถ ก่อนลงเธอหันมายิ้มให้พิษณุด้วยดวงตาอย่างบอกไม่ถูก เมือเธอปิดประตูเขาจึงเคลื่อนรถออกไป
รถแล่นออกมาได้ไม่ถึงอึดใจ พิษณุหันกลับไปมองทางกระจกหลัง เห็นเธอคนนั้นกำลังเดินไปทางรถมอเตอร์ไซค์ของเธอ ก็คิดว่าคงไม่มีอะไรแล้ว เธอคงเติมน้ำมันเองได้ เขาจึงสบายใจขึ้น ขับรถมาได้หน่อยจะถึงแยกออกถนนใหญ่แล้ว ห่างจากจุดที่รถเธอเสียไม่ถึงสองสามร้อยเมตร เขาหันมองกลับไปยังกระจกหลังอีกครั้งหนึ่ง ก็ไม่พบเธอคนนั้นแล้ว พิษณุไม่คิดอะไรมากไปกว่าเธอคงจะแยกไปทางตรอกไหนสักตรอก หรือขี่ย้อนกลับไปทางเดิมแล้วกระมัง แต่ทำไมถึงได้ไวเช่นนี้ ..
"ปรึ่บบบ!!!" เสียงหนังสือพิมพ์ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรง
"อะไรวะ ฆ่ากันตายอีกแล้ว อะไรกันนักหนาวะ ทำไมขโมยขโจรมันชุกชุมอย่างนี้" เสียงของกิตติกร่นแต่เช้า หลังจากที่พิษณุก้าวเข้ามาถึงที่ทำงานได้เพียงแค่ไม่ถึงสิบนาที
"เป็นอะไรไปอีกวะ ไอ้กิต เสียงดังแต่เช้าเลยนะ" พิษณุซักเพื่อนเกลอที่กำลังฉุนเฉียวกับบางสิ่งบางอย่างที่ได้รับรู้จากหนังสือ
พิมพ์รายวันเช้านี้
"อ้อ ก็ดูสิวะ ข่าวนี่ ฆ่ากันอีกแล้ว คราวนี้ฆ่าลักรถโว้ยไอ้ณุ ฆ่าลักรถ กำลังชุมเลยเชียวนะมึง ตำรวจยังตามจับตัวผู้ร้ายไม่ได้เสียด้วย ตอนนี้กำลังอาละวาดอยู่แถวบ้านเราเลยหละ มึงก็ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี ชอบออกจากบ้านมาทำงานแต่เช้ามืด แถมกลับบ้านดึกๆดื่นๆเที่ยงนางกลางคืน ระวังนะเว้ย จะหาว่ากูไม่เตือนนะไอ้ณุ" กิตติตอบกลับ
"เออ กูจะระวังก็แล้วกัน มึงก็ด้วยกันหละ" พิษณุตอบ แต่ในใจก็คิดว่าโชคร้ายขนาดนั้นคงไม่มาถึงตัวเขาได้
งานของพิษณุเยอะมากในช่วงนี้ ทำให้เขาต้องเร่งทำจนเป็นสาเหตุให้กลับบ้านดึกดื่นอยู่บ่อยครั้ง ในขณะที่เพื่อนๆกลับบ้านกันหมด พิษณุยังนั่งทำงานอยู่ บางครั้งมีกิตติอยู่เป็นเพื่อนจนดึก แต่ด้วยกิตติมีครอบครัวแล้ว จึงขอตัวกลับก่อนเสมอๆ
ห้าทุ่ม ...
เที่ยงคืน ..
ตีหนึ่ง...
กว่างานจะเสร็จ ...
"บรื้นน...."
พิษณุขับรถออกจากบริษัท หลังจากสะสางงานจนเสร็จ ก็ย่างเข้าอีกวันเสียแล้ว
"ในที่สุดก็ได้กลับบ้านเสียทีเรา เฮ้อ" พิษณุนึกในใจ
ขับรถมาไกลเกือบจะถึงบ้านแล้ว ต้องผ่านซอยเปลี่ยวเมื่อเช้านี้อีกครั้ง ในใจก็พลันนึกถึงผู้หญิงแปลกคนเมื่อเช้านี้ที่มาขอความช่วยเหลือ ตรงนี้ที่รถของผู้หญิงคนนั้นจอดเสียอยู่เมื่อเช้านี้ เขาลดกระจกลงมองออกไปดูข้างทางที่พบเธอคนนั้นเมื่อเช้านี้
"เอี๊ยดดดดดดดดดด!!! โคร้มมมมมม!!!!$#%"
"เฮ้ย!" พิษณุร้องเสียงดัง
พิษณุขับรถชนเข้ากับมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งเข้าอย่างแรง เนื่องจากเขามัวแต่มองไปทางอื่นอยู่ หลังจากรถทั้งสองสงบนิ่ง เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์ ลงไปนอนอยู่กับพื้น รถมอเตอร์ไซค์นอนล้อหมุนคว้างอยู่อีกด้านหนึ่ง
พิษณุก้าวลงมาจากรถ ...
"เป็นอย่างไรบ้างครับ ผมไม่ได้เจตนา พี่เป็นอย่างไรบ้าง ลุกขึ้นไหวไหม พี่! พี่! ลุกไหวไหม" พิษณุถามบุรุษผู้ล้มกองอยู่ด้วยเสียงดัง เขาตกใจจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไม่หาย
ผู้ชายคนนั้นค่อยๆ เอามือยันพื้นขึ้นมาอย่างช้าๆ ไม่พูดอะไร ...
พิษณุเห็นเขาลุกได้เอง จึงค่อยใจชื้นขึ้น แต่ทันใดผู้ชายคนเดิมก็พุ่งปลายมีดเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว!!!
"เฮ้ยย!! อะไรกัน" เขาตกใจสุดเสียง
ผู้ชายคนนั้นไม่พูดพล่ามทำเพลง กระหน่ำจ้วงหวังแทงเข้าใส่ลำตัวและใบหน้าของเขาอย่างตั้งใจ และไม่ยั้ง..
แต่พิษณุหลบได้ และพยายามปัดป้องสุดชีวิต
"เฮ้ยย!! ว้าาากกกกกกกกกกกก อ้ากกกกก!!!!!!!"
เสียงร้องของชายอีกผู้หนึ่งดังขึ้นมาจากทางรถของพิษณุที่จอดอยู่ เขายืนอยู่ด้านประตูคนขับ ทำท่าเหมือนกำลังจะพยายามเปิดประตูรถของเขาหรืออะไรสักอย่าง
พิษณุกับผู้ชายคนแรกชะงักงัน ด้วยเสียงร้องของผู้ชายที่ปรากฏตัวขึ้นมาใหม่
ชายคนแรกหลีกตัวออกห่างจากพิษณุ แต่ก็ยังไม่ลดมีดลง เขาหันตะโกนไปถามชายอีกคนหนึ่งซึ่งตอนนี้พิษณุรู้แล้วว่าคนทั้งสองมาด้วยกัน มาเพื่อพยายามจะประทุษร้ายและขโมยรถของเขา ด้วยกลอุบายที่แกล้งทำให้เกิดเป็นอุบัติเหตุ
"ไอ้จืดมึงร้องเหี้ยอะไร ร้องอะไรวะ รีบขับรถไปเซ่ มึงร้องทำไม" ชายคนแรกถาม
"ว้ากกกกกกกกก ว้ากกกก" ไอ้จืดยังร้องเสียงดังโหวกเหวกเหมือนตกใจกับอะไรสักอย่าง แล้วก็หันหลังวิ่งไปอีกทางหนึ่ง
"ว้ากกก อ้ากกกกกกกก" ...
ชายคนแรกเห็นท่าไม่ดีจึงค่อยกระเถิบออกห่างจากพิษณุและออกวิ่งตามเพื่อนของมันไป ... แล้วก็หายไป .. ไปอีกทางถนนหนึ่ง
พิษณุยืนนิ่ง.. งงงวยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อสักครู่ หลังจากได้สติก็คิดได้ว่าไอ้สองคนที่เพิ่งปะกันมาเมื่อสักครู่เป็นโจรเมืองที่ออกตระเวณขโมยรถโดยฆ่าชิงรถเจ้าทรัพย์แบบไม่เลือกหน้าที่กำลังอาละวาดอยู่ในขณะนี้ ซึ่งกิตติได้เตือนเขาเมื่อเช้านี้เอง ไม่น่าเชื่อว่าจะมาพบเจอด้วยตัวเอง โชคร้ายมาเยือนจริงๆ แต่เขากลับรอดมาได้ เพียงแค่เจ็บตัวเล็กน้อย
พิษณุขับรถออกจากที่เกิดเหตุ ประหลาดใจและขอบคุณพระไตรทั้งสามที่ช่วยให้เขารอดชีวิตจากโจรร้ายมาได้ ...
กระนั้นเขาก็ยังสงสัยติดใจว่า โจรอีกคนที่กำลังพยายามจะขึ้นขับรถของเขาร้องโวยวายอะไร แต่จะด้วยสาเหตุใดก็ช่างมันเถิด เขาก็พลาดเคราะห์ร้ายมาได้แล้ว ...
สองโจรยังไม่หยุดวิ่ง ...
"เฮ้ย!!! ไอ้จืด!!! มึงหยุดก่อน มึงหยุดเดี๊ยว ไอ้ห่า!!! มึงร้องทำไมวะ เสียเรื่องหมด กูจะจัดการมันได้อยู่แล้ว ไอ้ห่าเอ้ย!" ไอ้ดำโจรนายแรกตะคอกใส่เพื่อน
"แฮ่กก ... แฮกก ไหนมึงบอกว่ามันมาคนเดียวไงวะ ไอ้เหี้ย แฮ่ก .. แฮ่ก กูตกใจแทบตาย ตอนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง กูเจอผู้หญิงนั่งอยู่ ตรงคนขับนั้นแหละ ไอ้เหี้ย แม่งจับมือกูไว้ มือแม่งเย็นเชียบบบเลยมึง มันแสยะยิ้มใส่กูด้วย กูพยายามสะบัด มือออกแม่งก็ไม่ปล่อย แฮ่ก.. แฮก"
"แค่นี้มึงก็กลัวเหรอวะ มึงก็เสียบอีนั่นเลยสิ ไอ้ห่าเอ้ย แม่งเอ้ย!!"
"ไอ้เหี้ย!!! กูกลัวแทบตายห่าไม่ใช่แค่นั้น ก็กูเห็น กูเห็น..
ที่คออีนั่นแม่งมีรอยโดนปาด แผลเบ้อเริ่ม!!! เลือดไหลทะลักอาบมาตั้งแต่ต้นคอ...
ยันไหปลาร้า ...
ด้านขวา ...
