ควันสีเทาจาง ลอยโชยพุ่งไปข้างหน้าอย่างช้า ...
และกลุ่มควันเข้มตามหลังมาอย่างกระชั้นถันพุ่งออกมาจากปลายจมูกของผม



" ฮื่อออ ... " รู้สึกดีที่ได้สูบมันทุกครั้ง ถึงมันจะบั่นทอนสุขภาพก็ตามที เนื่องจากผมติดบุหรี่อย่างปกติที่คนติดบุหรี่จะสูบมันเป็นประจำแต่จะมากน้อยตามแต่ความอยาก


ผมจะออกมายืนสูบบุหรี่หลังบ้านทุกคืน คืนละหนึ่งมวนก่อนนอนทุกคืนและผมจะเป็นคนนอนสายมากนั่นหมายถึงเลยเที่ยงคืนไปแล้วและก่อนนอนผมจะมายืนที่นี่ หลังบ้านของผมเอง จุดบุหรี่ขึ้นสูบและมองออกไปยังแหล่งน้ำธรรมชาติหลังบ้านซึ่งเกิดจากการขุดเพื่อนำดินที่ได้ไปถมที่สร้างบ้านพักของทางราชการ บ้านที่ผมอยู่นี้เป็นบ้านพักข้าราชการทหารแห่งหนึ่งย่านดอนเมือง

เนื่องจากเป็นบ้านแถวดังนั้นบ้านทุกหลังจะติดกันเป็นบล็อก บล็อกละสิบหลัง คล้ายๆบ้านทาวน์เฮ้าส์สมัยนี้นั่นเอง หลังบ้านของบ้านทุกหลังจะเชื่อมต่อถึงกันหมดเดินผ่านไปบ้านไหนก็ได้ซึ่งด้านหน้าบ้านก็เช่นเดียวกัน ผมอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด แต่เนื่องจากเป็นสังคมของทหาร ในหมู่บ้านของเราจึงไม่ค่อยมีเรื่องมีราวผิดปกติอย่างเช่นโจรกรรมหรือฆาตรกรรม และเนื่องจากเป็นสังคมเล็กๆทุกคนจะรู้จักกันเกือบหมด พูดถึงใครคนใดคนนึงในหมู่บ้านก็ต้องย่อมรู้จัก ดังนั้นถ้าเกิดการตายขึ้นในหมู่บ้านของพวกเราทุกคนก็จะรู้เรื่องเป็นธรรมดา และในบล็อกเดียวกันของบ้านที่ผมอยู่นี้ก็ยังไม่มีใครตายมานานแล้วในรอบ 15ปี ที่ผมจำความได้ จนมาถึงคราวนี้ ...

"ฟื้ออด .." ผมสูดควันเข้าปอด หายใจลึก หันมองไปรอบบริเวณหลังบ้านซึ่งสามารถมองทะลุและเดินผ่านไปมาถึงกันหมดได้ตลอดบล็อก ยามค่ำคืนบริเวณหลังบ้านทุกหลังมืดสนิท แต่เนื่องจากแสงไฟที่บ้านบล็อกถัดไปเปิดไว้ทั้งคืนจึงทำให้มีแสงสว่างสาดส่องมาถึงบริเวณหลังบ้านของผมบ้างมาจากทางหัวบล็อก

หลังจากการจากไปของอาตรีไม่นาน บ้านถัดไปสองหลังจากผมก็ถูกแทนที่ด้วยความเงียบและความมืดมิดยามค่ำคืน เพราะทุกคืนอาตรีจะออกมาสูบบุรี่เสมอๆ เปิดเพลงเบาๆและแสงสว่างที่ลอดออกมาจากในบ้านของแกผ่านมุ้งลวดซึ่งไม่มืดมิดอย่างวันนี้ ทุกครั้งที่ผมออกมาก็จะพูดคุยกับแกตามประสาผู้ใหญ่ที่ผมคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก

อาตรีเป็นทหารเสนารักษ์ ถ้าเป็นคนธรรมดาไม่ใช่ทหารก็เรียกว่าเป็นนายพยาบาล อาตรีเป็นผู้ชายร่างอ้วน ผิวขาวหน้าตาดี เวลายิ้มตาจะหยี ดูเป็นคนอ้วนใจดีคนนึง ยามที่ผมเจ็บไข้ไม่หนักหนาจะได้อาตรีคอยหายาและตรวจอาการเบื้องต้นให้ทุกครั้ง และที่จำได้ดีสมัยเด็กที่ฟันแท้ยังไม่ขึ้นมีแต่ฟันน้ำนมและต้องถอนฟันบ่อย จะได้อาตรีช่วยถอนฟันและจัดการเรื่องยูกยาตลอดมาตั้งแต่เด็กจนโต

หลังบ้านตอนตีสองกว่าเช่นนี้ไม่มีใครออกมาแล้ว เงียบสนิท นี่เพิ่งผ่านมาสิบกว่าวันที่อาตรีเสียไป ผมออกมายืนหลังบ้านในตอนดึกทุกวัน แม่และน้องบอกว่าอาตรีจะกลับมาบ้านหลังจากตายไปแล้วสามวัน ผมเป็นคนเดียวที่กล้าออกไปหลังบ้านในวันที่สามแต่ก็ไม่พบอะไร อาตรีไม่มา วันที่เจ็ดอาตรีก็ไม่มา ไม่เห็นมีอะไรนอกจากความเงียบและความมืด

แกจากไปอย่างกระทันหันมาก เนื่องจากแกเป็นคนอ้วนที่สูบบุหรี่จัด ตั้งแต่จำความได้ผมก็เห็นแกสูบบุหรี่แล้ว อีกทั้งแกยังเป็นโรคที่คนอ้วนมักจะเป็นทั้งหลายคงไม่ต้องอธิบาย วันหนึ่งอาตรีหายใจขัดแน่นหน้าอกและล้มลงในห้องน้ำหลังบ้าน ครั้นเมื่อเมียของแกมาพบ อาตรีนอนอยู่ในห้องน้ำและไม่หายใจ

ผมเริ่มออกมาสูบบุหรี่หลังบ้านทุกคืนตั้งแต่อาตรีจากไป จนวันนี้สิบกว่าวันแล้วไม่เห็นจะมีอะไร อันที่จริงผมสูบบุหรี่มานานแล้วหลายปี ครั้งหนึ่งอาตรีพบผมสูบบุหรี่อยู่แถวละแวกบ้าน แกบอกว่าอย่าสูบเลยมันไม่ดี อีกทั้งเราเป็นคนอ้วนจะทำให้ตายไว ผมก็เฉยเพราะอาตรีก็ยังสูบอยู่แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะเอาแกเป็นตัวอย่าง เพียงแต่ยังเลิกไม่ได้เท่านั้น

ดึกมากแล้วผมจะเข้านอน พลันก้มลงเอาก้นบุหรี่กดลงกับพื้นให้ดับแล้วคิดไปถึงคำพูดอาตรีที่เคยเตือนไว้ถึงความตายจากบุหรี่ บวกกับความอ้วนของร่างกายที่ผมเป็นคนอ้วนเหมือนแก ะหว่างที่ก้มลงดับบุหรี่ที่พื้นนั้นเองผมก็เจ็บที่หน้าอกจนทำให้ต้องหยุดชะงักและหย่อนตัวลงนั่งยองกับพื้น สงสัยจะถึงตาผมแล้ว ผมคิดในใจ บังเอิญเงยหน้าขึ้นมองไปทางหัวแถวของบล็อกถัดไป แสงสว่างที่สาดส่องมาจากดวงไฟของบ้านหลังนั้นถูกบดบังด้วยร่างในความมืดและควันสีเทาล่องลอย ในความมืดสลัวยามค่ำคืนผมเห็นผู้ชายร่างอ้วน ใบหน้าขาวโพลน และรอยยิ้มที่กดผมลงกับพื้น สองแขนกำลังยันกายอยู่ด้านหลังพยายามดันตัวให้ผุดลุก

ลมเย็นวาบพัดมาจากบ้านหัวแถว เถ้าก้นบุหรี่กลิ้งไปมากับพื้น


ผมพยายามลุก


แต่ลุกไม่ขึ้น ...